Pare's profile>ParaNoizyMe Parrie<PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
>ParaNoizyMe Parrie<i'm waiting by the radio p a r a n o i z y . s p a c e s . l i v e . c o m
8/27/2009 ไ ม่ เ ค ย ลื มใคร เชื่ออะไร กันบ้าง?
ภูต ผี มดดำ หนู หมอดู วิญญาณ กล่องสีชอล์ค เทวดา ดาราหน้ากล้อง ??
เชื่ออะไรมั่ง?
เชื่อไหมว่า ของทั้งหมดนี้ ลอยอยู่ในอากาศเหมือน Oxygen
อยากจะเห็นก็เห็น
ไม่อยากก็แค่ไม่เห็น..ไม่รู้มันอยู่ตรงไหน
คนบางคนเกิดมาเพื่อคอยดูคนอื่น
บางคนคอยให้คนอื่นดู
บางคนเป็นทั้งคนดูและคนที่ถูกดู..
//////
เมื่อมีโอกาสได้อยู่บ้านเงียบๆ
นึกอยากจะฟังซีดีแผ่นหนึ่ง ที่เข้าใจว่าทำมันหายไปนานแล้ว
หายังไงก็หาไม่เจอ เคยถอดใจไปแล้วว่าคงไม่ได้เจอหน้ากันอีก
วันนั้น(วันเดียวกัน) หยิบกล่องซีดีอื่นมาชดเชย
คิดว่าฟังเพลงไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ..
ก็กลับพบกันอย่างไม่คาดคิดกับซีดีแผ่นเดิมนั้น (:))
มันซ่อนอยู่ใต้ปกของแผ่นซีดีอื่น..
ทำไมตอนที่อยากจะเจอแทบตาย..ถึงหาไม่เจอล่ะ?
แต่ความไม่คาด และไม่คิด ก็ดูจะทำให้เราเจอกันได้ง่ายๆ
ถ้าความจริงมันจะง่ายดายขนาดนั้นก็คงดี
/////////
ถึงซีดีจะไม่ได้ลอยอยู่อย่าง Oxygen
แต่บางคนก็ขาดมันไม่ได้เหมือนที่ขาด Oxygen ไม่ได้
ถึงจะมีเวลาที่ลืมไปว่าซีดีมันหายไปอยู่ที่ไหน
แต่ก็จะมีเวลาที่มันหวนกลับมาให้นึกถึงอีกครั้ง
มันเป็น Oxygen, Oxygen, Oxygen
เป็นของสำคัญที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็เหมือนจะวนเวียนอยู่ไม่ไกล
วันที่ลืมกันไป เป็นเพราะใจไม่อยากจะคิดถึง ? แต่จริงๆมันก็ยังอยู่ที่เดิม ?
อยากจะเห็นก็คิดถึง ไม่อยากเห็นก็แค่ลืม
//////// 4/27/2009 นั่ง เล่น************************
กลับไปที่ Wade Park อีกครั้ง
พอมีแดดในตอนเช้า
คนแถวนี้เค้าก็ตื่นเต้นใหญ่
- -"
แต่เราไม่...โอ๊ยยยย!!
ก็เนื่องจาก ไม่มีอะไรทำ อยู่บ้านก็นอน
งั้นออกไปดีกว่า...
อากาศดีใช้ได้เลย แต่คนหายไปไหน???
คงเข้าโบสถ์ล่ะมั้ง!?
ก็มันยังเช้าอยู่..
นั่งอ่านหนังสือ...จิบน้ำชา..
โอ้โห ทำตัวมีวัฒนธรรมแฮะ
ฮ่าๆๆๆ
สายมากๆแล้ว คนเริ่มมาเล่นกันมั่ง..
ที่นี่ต้องมีอะไรสักอย่าง..
บางอย่างที่ตอนนี้ยังคิดไม่ออก
ทุกครั้งที่มาที่นี่..มันเหมือน..
เวลาหยุดเดิน
ฮ่าๆๆๆ
ไม่ได้เว่อนะ...รู้สึกจริงๆ
อะไรๆมันช้าๆ
สบายดี*
ไม่อยากกลับ แต่หิวข้าว ><
(แดดเริ่มร้อนด้วย..ที่สำคัญ)
อากาศดีอย่างนี้น่าจะไปทะเล..
(ยังดำไม่พอ !?!)
 4/24/2009 เสียกับเสียเสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่าย
: เสีย,เสีย,เสีย,เสีย
: น้อย,มาก,ยาก,ง่าย
ถ้าอยากทะนุถนอมสิ่งเล็กๆ
แล้ว มองข้ามสิ่งที่สำคัญกว่า..
ตื่น..ตื่น..!! 4/18/2009 would you be...would you be my Sunshine?
please, please, please, ....
please tear my black sky
 4/1/2009 ยิ้ ม ไ ว้ ไ ว ไ ว"เฮ้ย ชีวิตมันไม่ยากอะไรขนาดนั้น.."
อืม จริง คิดให้มันไม่ยาก มันก็แค่อะไรง่ายๆ
ทุกคนต้องเคยผ่านช่วงเวลาที่สำคัญ
เรียกอะไรนะ??
ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ..
ตัดสินใจอะไรไม่ได้ มันก้ำกึ่งๆ กันไปหมด
บางคนแค่คิดว่า...
"เราชอบแบบ A นะ แต่ เราอาจไม่เก่งพอที่จะเป็น B แต่นั่นทำให้เราก้าวหน้าเร็วขึ้น..."
หลายคน ชอบเอาสิ่งที่ "คนอื่น" ตัดสินว่าดีว่าถูก
เอามาเป็น "บรรทัดฐาน" ของชีวิตเรา...
บางครั้ง เราก็แค่ต้องการอะไรที่มันง่าย ไม่เห็นต้องซับซ้อนอะไรเลย
และก็จะไม่เถียง ว่าบางครั้งความซับซ้อนก็ช่วยได้ในบางสถานการณ์เหมือนกัน
เพราะงั้น สมดุล ก็ดี
ใช้ให้ดี เมื่อไหร่ควรเอาไงกับชีวิต
ชีวิตเราไม่ใช่ของใคร
ตัดส่วนที่มากเกิน... เพิ่มส่วนที่หายไป ให้มันพอดีกัน..
:) :) :) 3/26/2009 อีกไม่นานก็เช้า3/24/2009 เรื่องของเมื่อวาน..วันหนึ่ง เต่าถามกระต่ายว่า ทุกครั้งที่วิ่ง ไปตามทางที่ไกลแสนไกล
รู้มั้ยว่า ทางนั้นจะสิ้นสุดลงตรงไหน "แน่สิ ... ทุกเส้นทางย่อมมีจุดหมาย อะไรทำให้เธอถามฉันอย่างนั้นล่ะเต่า?" "ไม่รู้สิ.. บางทีฉันแค่คิดว่ามันอาจจะมีบางสิ่งรอฉันอยู่ หรืออาจจะไม่มีก็ได้" "ถ้าเธอคิดว่า ที่จุดหมายนั้นไม่มีสิ่งที่เธอต้องการ..เธอก็ไม่ควรจะเลือกมันตั้งแต่แรก"
เต่าน้อยที่น่าสิ้นหวัง...ได้คำตอบบางอย่างให้กับตัวเอง
บางครั้งเขาเพียงต้องเลือก...แต่นั่นแหละที่ยาก เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าความต้องการที่แท้จริงของเขาคืออะไร
"ถ้าเช่นนั้น..สิ่งที่สำคัญที่สุด.... เธอต้องให้แน่ใจเสียก่อนว่าเธอต้องการอะไรกันแน่?"
เต่าน้อยใช้เวลา คิด คิด ...และคิด
หนึ่งวันผ่านไป ... สองวันก็แล้ว...
ล่วงเลยไปเป็นสัปดาห์...
เดือนที่หนึ่ง..สอง...สาม...
เขาใช้เวลาหาคำตอบ....1 ปีเต็ม..
"แต่ฉันก็ตอบไม่ได้อยู่ดีว่ามันคือทางเลือกที่ถูกต้องสำหรับฉันมั้ย?"
"ไม่เป็นไรหรอกเต่า..ไม่มีใครให้คำตอบเธอได้ทั้งนั้น"
"ฉันไม่อยากให้ทุกอย่างมันสูญเปล่า...ทำไง"
"เปิดใจกว้าง..ยอมรับมัน..กาลเวลาจะพิสูจน์..
แม้ท้ายที่สุด มันอาจจะ ไม่ใช่ แต่เธอจะไม่หยุดค้นหา..ฉันเชื่อ"
เขามีทางที่เลือก เขามีจุดหมาย และเขามีกำลังใจ พร้อมที่จะเผชิญอะไรในวันข้างหน้า
แต่วันหนึ่งที่แสนมืดมิด เต่าน้อยกลับไม่กล้าเปิดใจ..
ความไม่แน่ใจเริ่มครอบงำใจเขา..หรือฉันตัดสินใจผิด หรือนี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็น
ฉันต้องทำไง ทำไง ทำไงดี..??
เต่าน้อยสูญเสียความมั่นใจ..เขาไม่ใช่เต่าน้อยที่กล้าหาญอีกต่อไป
"เกิดอะไรขึ้นล่ะเต่า...เธอบอกฉันเองว่าเธอมีความพยายาม เธออดทนมากกว่าใคร"
"ฉันมองไม่ไม่เห็นทางออก สำหรับปัญหาที่ฉันเจอ...
ฉันแค่ไม่ต้องการอยู่ในสภาพแบบนี้อีกต่อไป..."
"โถ..เจ้าเต่า...ฉันคงช่วยอะไรเธอไม่ได้ นอกจากอยากให้เธอค่อยๆใช้เวลาไตร่ตรอง
ความพยายามที่ยังไม่ถึงที่สุดนั้นไม่ใช่ความพยายาม..."
"ใช่สิ เธอไม่ใช่ฉันนี่...จะไปเข้าใจอะไร..พูดให้กำลังใจน่ะมันง่าย..ลองมาเป็นฉันสิ"
"กำลังใจ..คือสิ่งเดียวที่ฉันให้เธอได้ เพราะฉันหวังว่ามันจะช่วยเธอให้มีพลังฮึดสู้ใหม่ เหมือนอย่างที่เธอเคยทำได้"
จริงอย่างกระต่ายว่ามั้ย..ไม่รู้!?
แต่น่าแปลกใจที่ช่วงเวลาที่ต่างกัน ทำให้ "ความรู้สึกหนักแน่น" ของคนๆหนึ่งนั้นเปลี่ยนไปได้
อย่ากลัวไปเลย..เวลา มีเหลือเฟือสำหรับคนที่เห็นคุณค่าของมัน
มองสิ่งที่เป็นจริง ให้น้ำหนักกับสิ่งที่ควรค่า
ถ้ามันแย่นัก ได้โปรดมองย้อนกลับไปในวันที่ได้เลือก
แม้รู้ดีว่าหนทางนั้นแสนไกลและยากลำบาก
แต่ทำไม ในวันนั้น เราจึงรู้สึกว่าทางนี้มันสดใส กว่าเส้นทางใดๆ??
ค้นหาข้อดีแม้มันจะมีน้อยนิด
แม้ท้ายที่สุดจะไม่เหลืออะไร..ก็จะไม่เป็นอะไรที่จะทิ้งเส้นทางนั้น
และรับรู้เสียเถอะว่า..นี่ไม่ใช่ทางที่ "ใช่"
****
นี่เหมือนเอาเรื่องเก่ามาเล่าซ้ำแล้วซ้ำอีก
แต่คนเรามักจะลืมความสวยงาม ในวันที่ฟ้าครึ้ม ไม่สดใส..
แค่อยากให้กำลังใจ...ไม่มีอะไรจะแย่ไปกว่าการยอมแพ้ง่ายๆ..
"ค่อยๆคิดนะ พรุ่งนี้ อาจจะมีทางออกที่ดีกว่า"
 3/18/2009 ไม่มีชื่อเรื่องเหมียว เหมียว เหมียว ๆ...
ตื่นขึ้นมากลางดึก ฉันหิว แต่ไม่อยากกินอะไร
สองสัปดาห์ที่เจ้านายคนเก่าหายไป
เจ้านายคนใหม่ให้ฉันกินแต่ "กิมจิ"
ตอนนี้ฉันไม่คุ้นเคยกับข้าวคลุกปลาทูอีกต่อไป
เหมียว เหมียว..
วันนี้เจ้านายกลับมา
ครั้งแรกที่เห็นหน้าเขา ฉันตกใจกลัว
ความรู้สึกมันเปลี่ยนไป
ตอนนี้ฉันไม่คุ้นเคยกับเจ้านายอีกต่อไป
เหมียว...เหมียว
Cheetos ที่วางอยู่บนโต๊ะนั่น..
ที่เจ้านายกิน กลิ่นชีสหอมๆ
เอาไงดี? เจ้านายเข้านอนไปแล้ว
และถุงขนมก็วางอยู่ตรงหน้า
ทำไง ทำไง ทำไง ??
ฉันย่องอย่างเงียบเชียบ กระโดดไปบนโต๊ะ
ฮึ่บ!...เอาล่ะ เป็นไงเป็นกัน
และฉันก็...........
เหมี๊ยววว
เฮ้อ ฉันถอนหายใจ
เมื่อหยุดนั่งอยู่ที่ประตูระเบียงที่คุ้นเคย
เฮ้อ
เฮ้อ..
ข้างนอก..อิสระ...ความสงสัย
ฉันคงสัมผัสได้เพียงแค่ความสงสัย
และรู้สึกว่าสนิทกับมันมากซะด้วยสิ..
ตอนนี้ฉันไม่อยากจะคุ้นเคยกับมันอีกต่อไป
เหมียว เหมียว ... เหมียว
พรุ่งนี้จะเป็นยังไง?
คำถามโง่ๆ
ใครจะไปตอบได้..หรือฉันเองที่โง่?
ไม่สิๆ
พรุ่งนี้ ฉันคงต้องนั่งจ้องข้าวคลุกปลาทูฝีมือเจ้านาย
ทำหน้าตาไม่อยากกินเอามากๆ
(จะเอา Cheetos ๆ)
ส่วนเจ้านายก็คง ตื๊อ ฉัน
กินสิ กินสิ .. เจ้าเหมียวของฉัน
ไม่รักฉันแล้วหรอ..ปลาทูของแกไง
เอาล่ะ.. ฉันตอบได้ว่าพรุ่งนี้ของฉัน คือ ปลาทู และเจ้านาย
ตอนนี้ฉันยังต้องการอะไร?
ใช่ละ..
ฉันล้มตัวลงนอน..
เหมียวววว
 2/20/2009 who'd have known?ไม่มีทางรู้สิ่งที่เขาคิด แม้เขาจะบอกคุณ เชื่อในสิ่งที่คุณคิด หากรู้ว่ามันดีพอ ทำมันไปอย่าได้รอ* 2/16/2009 endless song ...ปล่อยไป แบบไม่ต้องมีนิยามก็ดีเหมือนกัน
มันยากที่จะบอกว่า อะไรเป็นอะไร
ขอบเขตมันแค่ไหน
กว้างเท่าไหร่,,สูงเท่าไหร่,,
บางคนชอบที่จะให้คำจำกัดความกับ "บางสิ่ง"
เหตุผลหนึ่งคงเป็นเพราะ มันช่วยให้รู้สึกว่า,,,ปลอดภัย
ก็คงตอบไม่ได้ว่าผิด...
เพราะมันไม่มีนิยามของการให้คำจำกัดความ !!??
เป้าหมาย ที่มีกรอบ
อาจเป็นเป้าหมายที่มีวันสิ้นสุด หรือไม่ก็ได้
มันจะไม่สิ้นสุด ถ้านิยามไว้อย่างนั้น
เราเลือกที่จะไม่นิยาม ><*
ความรู้สึกบางอย่างมันก็นิยามไม่ได้
นิยามไปแล้ว จะไม่รู้จักพอ
การกำหนดอะไรต่อมิอะไร..
ก็ไม่ต่างอะไรจากการคาดหวัง
คาดหวังให้อะไรๆเป็นไปตามที่เรานิยามเอาไว้...
บ่อยๆ ที่เห็นความสัมพันธ์ของคนสองคน
ที่ต่างคาดหวังต่อการกระทำของอีกฝ่าย
มันคงไม่เป็นอะไร...ถ้าท้ายที่สุดแล้ว
ได้ใช้ความพยายามเข้าใจซึ่งกันและกัน
แต่เมื่อไหร่ก็ตาม...
ที่ความไม่เข้าใจ เข้ามาแทนที่ความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน
มันอาจเป็นการเดินทางมาจึงจุดสิ้นสุด
ของนิยามความรู้สึก "บางอย่าง"
บางทีชีวิตเราก็สั้นกว่าที่คิด (ไม่ชอบคำนี้เลย)
ถ้าเรามัวแต่จำกัดตัวเองอยู่กับอะไรที่ไม่เข้าท่า
มัวแต่ยึดติดกับ นิยาม ที่เราคิดว่าน่าภูมิใจ
สุดท้ายแล้ว คนที่ใช้ชีวิตบนโลกได้มีความสุขน้อยที่สุด
อาจจะเป็นเราก็ได้....
ทางออกมันไม่ได้มีแค่หัว หรือก้อย
มันจะเป็นอะไรก็ได้ เท่าที่เราพอใจ
บางคนเลือกทำอะไรที่แตกต่างออกไป
ก็ไม่ได้หมายความว่า เค้าจะไม่มีความสุข
มอง "ความสุข" ที่เค้าได้รับอาจจะง่ายกว่า
แต่ก็อย่างที่บอก บางทีเรื่องแบบนี้ก็ไม่มีนิยามตายตัว
อยู่ที่จะเลือก,,
อยู่ที่จะพอใจ,,,
การมีความสุขไปวันๆ อาจไม่ใช่คำพูดที่น่าสิ้นหวังก็ได้... 1/26/2009 R - u - nเพิ่งสังเกตว่า สองสาม blog ที่ผ่านมา พูดถึงแต่เรื่อง เหนื่อยๆ ล้าๆ ท้อๆ
ก็ต้องยอมรับว่า มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
แต่ก็พยายามอยู่...พยายามฝืนอยู่ ฮ่าๆๆๆๆ
บางทีก็แค่อยากนั่งเฉยๆ ไม่ต้องคิดว่าอะไรจะเป็นยังไงต่อไป
แต่จู่ๆ ก็รู้สึก "กลัว"
ถ้ามันไม่เป็นอย่างนั้นล่ะ?ไม่เป็นอย่างนี้ล่ะ?
สรุปคือ หยุดคิดไม่ได้...
พัวพันพัวพันพัวพัน
ตอนนี้ทำได้แค่รอ "จังหวะ" เหมาะๆ
*** no matter what you do;;พ่อแม่เคยสั่งเคยสอนมั่งปะ?
[(- -") ก็ไม่ได้จะก้าวร้าว...นะ]
ว่า "เวลากินข้าว ต้องกินกันให้ครบ"
หมายถึงอยู่กันให้พร้อมหน้า..
เมื่อก่อนคิดว่า..อะไรของป่ะป๊าเนี่ยะ?
สงสัยกลัวข้าวเย็นชืด แล้วจะไม่อร่อยมั้ง!
แต่ตอนนี้ คิดถึงที่สุดก็เวลาแบบนั้นแหละ
สำหรับใครที่ตอนนี้อาจจะรู้สึก,,,ว่างเปล่า
ลองค้น "ใจ" ให้ดีๆนะ
เราว่าคงมี "โต๊ะอาหาร" อยู่ที่ไหนสักแห่งแหละ
ไม่ว่าจะเดินมาไกลขนาดไหน
"สถานที่สุดท้าย" ที่อยากไปอาจอยู่ใกล้ๆเราแค่นิดเดียว
เราอาจจะมีจุดหมายปลายทางที่ไกลแสนไกล
แต่ถ้ามันไม่มีความสุข
ก็กลับมาเถอะ... 1/4/2009 เ ลื อ ก สิ * เริ่มต้นความสนุก ครอบครัวแสนรัก ต้นไม้สีเขียว จมูกใหม่ไร้เทียมทาน บ้านเล็กในป่าใหญ่ มินิไซส์เอ็ม ครีมบำรุงผิวอย่างหรู คู่หูเธอกับฉัน โบนัสจากเจ้านาย ข้าวผัดหมูไม่ใส่กระเทียม ขอเป็นนางฟ้า ไม้กวาดบินได้ เพื่อนบ้านใจดี รถไฟเหาะเที่ยวรอบโลก เรียนจบครบกระบวนท่า บ้านใหญ่ในป่าคอนกรีต สวนบาบิโลนหลังบ้าน ขอเป็นพระเอกในหัวใจเธอ กระเป๋าตังค์สีหวาน ช้อปเปอร์ไปตลาด โดเรม่อนเพื่อนรัก ขนตาเด้งไม่มีใครเกิน สบู่ลักส์แปรงฟันได้ ห้องสมุดสุดหรรษา สมาธิแน่วแน่:) สร้างตำนานยอดนักเตะ อยากจะเป็นนักร้องลูกทุ่ง เรียนโยคะเผาผลาญหุ่น ขอทุกวันเป็นวันศุกร์ อาบแดดที่ซานติก้า ตึ๊งตึ่งที่มัลดีฟท์ สงสัยจะราบรื่น จัดตารางเป็นกะเค้าซะที สู้เพื่อแม่หนูทำได้ แฟนใหม่ไฉไลกว่าเก่า สุขกายไม่เท่าสุขใจ เข้าคอร์สระบายสี ดูชะนีที่เขาเขียว กินก๋วยเตี๋ยวไม่ใส่ลูกชิ้น รักแท้อย่ารอช้า เก็บความลับเงียบมิดชิด ทะเลจ๋าจะไปหา บุหรี่เช๊ยเชย ลองซื้อหวยพรุ่งนี้รวย รถไฟอย่าชนกัน กินก็กิน รู้จักคนแปลกหน้า เหนื่อยหน่อยได้เลื่อนขั้น มุ่งมั่นตั้งใจ ได้สมดังใจ ปลูกผักกินเอง เฮงกับเฮง สงสัยจะรวย สุดเฉี่ยวตลอดปี...เอยยย...สาธุ 12/15/2008 pls treat 'I' right,ok?PRETENDING PRETENDING PRETENDING PRETENDING PRETENDING PRETENDING PRETENDING
??? 12/5/2008 ถึงเวลา..สมมติว่า
ขนมหวาน คือ สิ่งที่โปรดปรานที่สุดในชีวิต
แล้ว วันหนึ่ง ก็รู้ว่า
ขนมหวาน แ*ง กินแล้วอ้วน..
กินแล้วคึก - -
กินเยอะเข้า ท้องเสียอีก...
แล้ว..จะยังอยากกินขนมหวานอยู่มั้ย?
11/24/2008 กลับมาแล้วความเจ็บช้ำเมื่อวาน
ทำไมเธอไม่ยอมทิ้งไป อยากจะขังตัวเองไว้เพียงลำพัง
นั้นเพื่ออะไร??
..............
อย่าเลย อย่าให้ใจของเธอต้องทนฝืน
ได้ไหม ขอให้ฉันได้พาเธอออกไป
*ออกไปพบความสดใส*
เปิดใจแล้วตามมา
11/11/2008 ก็เรื่องมันแล้วไปแล้วเมื่อความรู้สึกของคนหนึ่งกำลังหมดไป.. แต่ของอีกคนเพิ่งเริ่มก่อตัวขึ้น
เมื่อคนหนึ่งได้ขีดเส้นใต้ที่บรรทัดสุดท้าย เพื่อย้ำว่านี่คือตอนจบ แต่อีกคนกำลังขีดเส้นย่อหน้า ก่อนจะจรดปลายปากกาเขียนวันที่
"เมื่อหมดอายุก็หมดความหมาย ต้องทิ้งไปให้ไกลตา" ------------------------------------------
เกลียดที่สุด การที่เวลาของคนสองคนเดินไม่เท่ากัน
มันหมายความว่า ต้องมีใครคนใดคนหนึ่งเป็นฝ่ายสูญเสีย.. หรือไม่ก็คงต้องสูญเสียทั้งคู่
เคยมีคนถามว่า คนๆหนึ่งจะแบกรับความทุกข์ได้มากขนาดไหน?
นั่นสิ มากขนาดไหน?
..วันนั้นไม่ได้ตอบไป..
แต่คิดว่า..ก็คงจะมาก...มากๆ จนเลยจุดของความเคยชินเลยก็ได้
แล้วความเคยชินมันต่างกับเย็นชายังไง?
ทุกครั้งที่พูดคำว่าเคยชิน มักจะเป็นความรู้สึกที่ “จู่ๆก็รู้สึก”
เหมือนกับ มารู้ตัวอีกทีก็เคยชินซะละ///
ความเย็นชา เป็นตัวร้าย..น่ากลัว...เป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมา
เพื่อปกป้องตัวเองจากอะไรบางอย่าง
จริงๆแล้ว มันก็มีทั้งข้อดีและข้อไม่ดี** ก็ช่างความเย็นชามันละกัน!
แต่สิ่งสำคัญคือความเคยชินต่างหาก ที่สอนเราว่าความรู้สึกอาจได้รับการเยียวยา ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ความเคยชินที่ “จู่ๆก็รู้สึก” วันหนึ่งมันก็จะ “จู่ๆก็หายไป” หายไปพร้อมๆกับความรู้สึกอะไรก็ตาม ที่เราเคยรู้สึกเคยชินกับมัน
เวลาของ “เรา” อาจเดินไม่เท่ากัน แต่เวลาของ “ฉัน” จะยังเดินต่อไป และต้องเดินต่อไป
------------------------------------------
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
